معصومه فلاح تبار،باشد پدر را خوشگوار؛

او شد انیس مادرش،در این زمان ،در آن تبار؛

باید که او دلداده ی معصومه کبری شود؛

عاشق تر از هر عاشقی، دلداده ی زهرا شود؛

دل را سپارد بر خدا،تا رهرو مولا شود؛

چونکه بجوید عشق را،مهدی هدایت میکند؛

گوید حدیث عشق را،مهدی نگاهش میکند؛

گر او شود ثابت قدم ،مهدی سلامش میکند؛

پس راه او روشن بُوَد،راهش حقیقت هست وبس.

دخترانم،همچو گلهای بهشت-ضدّ هر خاشاک و خار بدسرشت؛

قلبهاشان پر زمهر اهل بیت-فکرهاشان درپی پرهیز از اخلاق زشت؛

جهدوایمان،اهرمی در راه عشق-با توکّل،با توسّل،میروند راه بهشت؛

این دو گل،باشند برمن نورعین-هر زمان که درپی دوری ز هر کردار زشت؛

راه خوشبختی برای آن دو گل-راه زهرا و علی و اهل بیت؛

در ره دین از حیا بهره برند-حفظ میگردند از هرچشم زشت؛

یار آقا اینچنین باید شود-مشق درس زندگی را،اینچنین باید نوشت؛

یاد گیرند از علی و فاطمه-درس ومشق عاشقی ،راه بهشت.

بخواب ای مادر زیبا!بخواب ای غنچه طوبی!

بخواب ای مهربان مادر!بخواب ای یاور همسر!

کشیدی رنج فرزندان-دراین دنیا ز هر دوران؛

گهی بی خوابی شبهای پاییزی-گهی همدردی همسر،ز ایّام بهاری؛

بخواب اکنون دلت آرام گیرد-میان رحمت حق جای گیرد؛

به یاد فاطمه دخت پیمبر-برو درسایه ی الطاف داور؛

مشو نومید،از لطف خدایی-پس از صبرت،بود نور الهی.

فاطمه،ام البنین،باشد شکیبا و صبور-با وقار و با ادب ،با یاد زهرای بتول؛ همدم مولا میان اشقیاء،چون کوه نور-همسری فرمانبر و دلداده چون دریای نور؛لطف ودلسوزی به فرزندان زهرا مشق او-پرورش دادن چوعباسش بود